Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

HANNE HUKKELBERG - "FEATHERBRAIN" (2012)

Το ότι αυτή η Νορβηγίδα έχει εκπληκτική φωνή, δε περιμέναμε δα να το μάθουμε στο τέταρτο album της. Ότι τα κομμάτια της διατρέχονται από μία παγωμένη, μα ταυτόχρονα άμεση, λυρικότητα, είναι κοινός τόπος και στις τρεις προηγούμενες κυκλοφορίες της. Όπως επίσης πως η ποπ μουσική που φτιάχνει έχει μια δύστροπη αφαιρετικότητα, ή ότι οι δίσκοι της θυμίζουν κάτι από Bjork, ή ότι πάντα κατάφερνε να κάνει καλά κομμάτια που για ένα περίεργο τρόπο δεν δένανε καλά στο σύνολο - ακούγοντας τους προηγούμενους δίσκους, με εξαίρεση ίσως το ντεμπούτο της, υπήρχε μια υπόνοια πως κάτι έλειπε, κάτι δε πήγαινε καλά, κάπου κουραζόσουν στην ακρόαση. Ε, όχι πια.
Το Featherbrain, είναι άψογο. Πέρα από τις αδιαμφισβήτητα εντυπωσιακές ικανότητες της φωνής της Hukkelberg, πέρα από την ονειρική ατμόσφαιρα, τις γλυκές μελωδίες, κτλ, αυτή η κυκλοφορία περιέχει ένα ατελείωτο οπλοστάσιο από μουσικά στοιχεία, διαφόρων ειδών και εποχών, μπολιασμένα ιδανικά πάνω σε αυτή τη ποπ ιδιωματική μουσική. Είναι ένα album που θέλει προσεκτική ακρόαση, ίσως και ακουστικά, απαιτεί προσοχή στους στίχους – σε κερδίζει αυτομάτως με την εναλλαγή των στοιχείων, με τη δουλεμένη και μελετημένη κλιμάκωση κάθε κομματιού και το πώς κατορθώνει, μέσα σε όλα αυτά, να παραμένει δύστροπα αφαιρετικό. Οι μουσικές αναφορές που υπάρχουν πίσω από κάθε κομμάτι είναι αμέτρητες (τόσες που αν ξεκινήσω την απαρίθμηση δε θα τελειώσουμε ούτε αύριο) και αυτό αποτελεί ένα ρίσκο για τη συνοχή, άλλα και για την ποιότητα του δίσκου και σε αυτό το ρίσκο η συμπαθέστατη σκανδιναβή τα καταφέρνει περίφημα, κάτι σαν φλος ρουαγιάλ από χέρι…

((E A R))
((E Y E))

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

RICHARD YOUNGS - "CORE TO THE BRAVE" (2012)

Ασταμάτητος, όπως πάντα, ο Richard Youngs έχει ήδη προλάβει μέσα στο 2012 να κυκλοφορήσει 2 album. Οι περισσότεροι μουσικοί μοιάζουν χαμένοι και μπερδεμένοι με τη νοοτροπία που έχει υπερισχύσει περί κυκλοφοριών, από τη στιγμή που το internet άλλαξε τα δεδομένα. Πλέον, εδώ και καιρό, οι δίσκοι, στη μεγάλη πλειονότητα τους, δεν αποτελούν το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που τα κομμάτια, οι συνθέσεις, δουλεύονται ξανά και ξανά, μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο – το επίπεδο αυτό έχει κάπως εξαλειφθεί, από τη στιγμή που ο ίδιος ο δίσκος, σαν αντικείμενο, παραγκωνίζεται σταδιακά από την διαδικασία ακρόασης, μπαίνει στη σφαίρα του υλισμού και του φετιχισμού - η νέα μουσική διαχέεται από το internet και αποκτάει μια υπόσταση εφήμερου. Οι περισσότεροι μουσικοί λοιπόν, χαομένοι λίγο από αυτή την έννοια του εφήμερου, κυκλοφορούν κάθε τρεις και λίγο κομμάτια και δίσκους - πολλές φορές η ποσότητα δείχνει πιο σημαντική από την ποιότητα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε αυτή τη παγίδα έχει πιαστεί και ο Youngs, με τρεις, τέσσερις και πέντε κυκλοφορίες κάθε χρόνο, μα άμα τις ακούσεις αυτές τις κυκλοφορίες, καταλαβαίνεις πως απλά, ο άτιμός, το ‘χει.
Έχει παρουσιάσει τα πάντα που μπορούν να χαρακτηριστούν σαν πειραματικά, αυτοσχεδιαστικά, folk ή pop, κι όμως συνεχίσει να εκπλήσσει με το εύρος στο οποίο μπορεί να κινηθεί – λες και τα μουσικά είδη είναι ένα είδος παιχνιδιού για αυτόν και σα μικρό παιδί παίζει πότε με το ένα και πότε με το άλλο. Σε αυτό το δίσκο λοιπόν, σε πιάνει από τα μαλλιά από την αρχή, ο χαρακτηριστικός τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τις λούπες και τη διαστρωμάτωση τους, είναι εδώ επιθετικός και θορυβώδης, ένα distortion επικάθεται πάνω στα πάντα. Ο ρυθμός του δίσκου είναι γρήγορος, εξουθενωτικός και όλα τα κομμάτια μουλιάζουν σε παραμορφωμένες, βαριές μπασσογραμμές, στα όρια του progressive ή του metal. Το μόνο πράγμα που παραμένει ίδιο σε όλες τις κυκλοφορίες του Youngs είναι η φωνή του – επίπεδη και ήρεμη, δίχως μεγάλο τονικό εύρος, λίγο συναισθηματική και αρκετά απόμακρη, περισσότερο σα να απαγγέλει ρυθμικά, παρά σα να τραγουδάει. Που σε αυτή τη κυκλοφορία, από τη Root Strata αυτή τη φορά, ίσως μοιάζει εκ πρώτης ακροάσεως παράταιρη μα, όπως συμβαίνει πάντα με αυτόν το τύπο, με μια πιο προσεκτική ματιά, είναι αυτή η φωνή που δίνει ένα άλλο επίπεδο μαγείας στη μουσική του.

((E A R))
((E Y E))

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

RED TRIO + JOHN BUTCHER - "EMPIRE" (2011)

Σε αυτήν την όμορφη κυκλοφορία δίδεται η ευκαιρία σε όσους από εμάς παρακολουθήσαμε με το στόμα ανοικτό την ανεπανάληπτη αυτοσχεδιαστική solo ζωντανή εμφάνιση του Bucher πριν από λίγες μέρες στην Knot Arts, να τεστάρουμε αν καταφέρνει να παράγει εξίσου συναρπαστικούς ήχους από το tenor sax του στο πλαίσιο ενός free jazz κουαρτέτου. Βέβαια, για να μην κρυβόμαστε, αυτοί μάλλον που θα αισθάνονταν ότι πρέπει να αποδείξουν κάτι είναι οι Red Trio, παρά ο εμπειρότατος βρετανός. Κι αυτό, διότι αυτή είναι μόλις η δεύτερη κυκλοφορία για το νεανικό jazz τρίο από την Πορτογαλία, αποτελούμενο από τους Rodrigo Pinheiro( πιάνο ), Hernani Faustino ( κοντραμπάσο ), Gabriel Ferrandini (drums και κρουστά) .Σίγουρα, από τα λεπτά του “sustained” που ανοίγει το CD, η προσοχή σου αυθόρμητα επικεντρώνεται στα κελαριστά, υψίφωνα multiphonics του Butcher και στην ατελείωτη ποικιλία πανομοιότυπων αλλά ταυτόχρονα διαφορετικών ήχου που εκπέμπει το σαξόφωνο του. Στην αρχή, οι πορτογάλοι μοιάζουν να περιορίζονται σε ένα ρόλο συνοδευτικό δίπλα στον big John, χωρίς να προκαλούν ανατροπές στην πορεία του αυτοσχεδιασμού. Ίσως, επειδή δεν έχουν ακόμη φθάσει αυτήν την μοναδική ποιότητα στην υφή του ήχου που παράγει ο Butcher, να διστάζουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Στο σπονδυλωτό “pachyderm” οι Red trio μοιάζουν να έχουν απελευθερωθεί αρκετά από τα όποια κόμπλεξ κατωτερότητας και οδηγούν μεθοδικά τον Butcher σε μια υψηλής ενέργειας fire jazz απογείωση που ακούγεται αρκετά πρωτόλεια για το πιο μετρημένο στυλ του και έτσι τον σπρώχνουν σε μια νέα περιοχή και γι αυτόν. Στο μακροσκελές ομώνυμο κομμάτι που κλείνει την στούντιο συνεύρεση φαίνεται πως έχουν πια γνωριστεί μουσικά για τα καλά μεταξύ τους και επιχειρούν μια πιο αφηρημένη προσέγγιση στον αυτοσχεδιασμό με τον Pinheiro στο πιάνο να δοκιμάζει επιτυχώς και τα πιο χαμηλά του πλήκτρα, τον drummer να αλλάζει συνεχώς κατευθύνσεις και τον butcher να ξεσπά με απρόσμενες ριπές – κραυγές μέσα από το σαξόφωνο του, λες και πρόκειται να ξεράσει τα πνευμόνια του πάνω στο επιδέξιο trio. Μετά από μια τέτοια κορύφωση το CD κλείνει λιγάκι υποτονικά με μια ζωντανή ηχογράφηση στο Ιmaxinasons φεστιβάλ, που υπολείπεται σε επίπεδο ευρηματικότητας, αλλά και ποιότητας ηχογράφησης. Συνοψίζοντας, για μένα η κορυφαία στιγμή του John Butcher σε group κατάσταση παραμένει το αριστούργημα του αναγωγισμού “Field” με τους Polwechsel και Tilbury, αλλά σίγουρα η πιο free jazz οπτική που επικρατεί εδώ, δεν στερείται ουσία.

((E A R)) ((E Y E))

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

SHIN JOONG HYUN – “BEAUTIFUL RIVERS AND MOUNTAINS: THE PSYCHEDELIC ROCK SOUND OF SOUTH KOREA” (2011)

Σε αυτήν την πληρέστατη συλλογή – πορτοφόλιο της πολυτάραχης καριέρας του άγνωστου στη δύση κιθαρίστα / τραγουδοποιού / παραγωγού Shin Joong Hyun περιέχονται μερικά ασκόνιστα διαμάντια της 60-70ς κορεάτικης ψυχεδελικής σκηνής, που πιστέψτε με δεν είχε και πολλά να ζηλέψει από την αντίστοιχη αμερικάνικη, εκτός ίσως από τα ναρκωτικά και τις ελευθερίαζες χίππισες. Άλλωστε, η καριέρα του ίδιου του Κορεάτη master την οποία θυμάται η συλλογή εδώ, τερματίστηκε άδοξα όταν οι διωκτικές αρχές της τότε χούντας ανακάλυψαν κάποια γραμμάρια μαριχουάνα απάνω του και τον έστειλα κατευθείαν στην ψειρού. Ευτυχώς, ο μικροκαμωμένος μας φίλος είχε προλάβει να διαγράψει μια δεκαετή πορεία στην εγχωρία rock / pop σκηνή και να περάσει σχεδόν από όλα τα μουσικά υποείδη που ξεπήδησαν εκείνα τα γόνιμα χρόνια. Η αγάπη του για το rock n roll γεννήθηκε, κλασσικά, από την ακρόαση του σταθμού της αμερικάνικης βάσης της Seoul και εδραιώθηκε με την αγορά εισαγόμενων από τις ΗΠΑ δίσκων στο αντίστοιχο τοπικό παζάρι της βάσης. Το τρομερό μουσικό ταλέντο του Shin, του επέτρεψε να απορρόφηση ακόρεστα αυτές τις επιρροές και να τις παντρέψει με τις μελωδίες, τις γραμμές και τους τρόπους της παραδοσιακής μουσικής της Κορέας δημιουργώντας, ανάλογα με την έμπνευση και τους κατά καιρούς συνεργάτες του, μοναδικά υβρίδια. Όλα τα έχει ο μπαχτσές του Shin. Από πρωτόλειο boogie, δακρύβρεκτες φθινοπωρινές μπαλάντες, πρώτο Κ-Pop χιτάκια, μακροσκελή blues τζαμαρίσματα, έως και προχωρημένο psych rock, μελιστάλακτο ακουστικό folk με γυναικεία φωνητικά και οργανικό επικό prog rock. Και όλα αυτά κοσκινισμένα από ένα μοναδικό κορεάτικο φίλτρο που προσδίδει μια προκλητικά εξωτική διάσταση σε εμάς του δυτικούς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι συνθέσεις δε στέκονται στο ύψος της εποχής που τις γέννησε. Από τις συλλογές που σου ανοίγουν την όρεξη να ψάξεις και τα originals.`

((E A R)) ((E Y E))

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

JAKOB OLAUSSON - "MORNING & SUNRISE" (2011)

Αυτός είναι ένας από τους δίσκους που θα ακούσεις ξανά και ξανά και κάθε φορά θα σου αρέσει όλο και περισσότερο. Ίσως αυτό να οφείλετε στο παλιομοδίτικο ύφος που υπάρχει στις συνθέσεις του Σουηδού αυτού αγρότη, ή ίσως η μπάσα, εκφραστική και μελαγχολική φωνή του – συνοδευόμενη πάντα από ένα βαθύ echo – ή μπορεί να είναι η κιθάρα του, άλλοτε να μουρμουράει αλλόκοτα ξεκούρδιστη και άλλοτε νηφάλια, μελωδική και κουρδισμένη. Κιθάρα που απλώνετε σε πολλά επίπεδα σε κάθε κομμάτι, πλάθοντας έτσι πολλές μελωδικές γραμμές. Μπορεί βέβαια να είναι η ψυχεδελική χροιά που διατρέχει όλα τα κομμάτια, ή ίσως η ροή του δίσκου, με πολλές κορυφώσεις αλλά και πολλά περάσματα που η μουσική εξελίσσεται με αργούς ρυθμούς, νωχελικά και απολαυστικά, χρησιμοποιώντας τα κενά σα μέρος της σύνθεσης. Κάτι από όλα αυτά, δε μπορεί, θα καταφέρει να σε κάνει να μην προσπεράσεις στα γρήγορα αυτό το δίσκο. Και έπειτα, μετά τις πρώτες ακροάσεις, θα σε γοητεύσουν τα παράταιρα σόλο πάνω από τα ακόρντα, σόλο που παραπέμπουν στους πιο σκοτεινούς και θολούς ήρωες της τραγουδοποιίας, σαν τον Jandek και τον Ed Askew. Θα σε κερδίσει, σίγουρα, η αμεσότητα των κομματιών, η απλότητα του ήχου και η προσεγμένη, αλλά όχι γυαλισμένη, ερασιτεχνική ηχογράφηση. Είναι τελικά από τους δίσκους που στέκονται σε μία χρονική απροσδιοριστία, δεν μπορείς να πεις με σιγουριά ότι έχει ηχογραφηθεί αυτή τη χρονιά, αυτή τη δεκαετία, ή το ’70, ή το ’60. Είναι ένα διαμάντι τραγουδοποιίας, που επιβάλλει την ατμόσφαιρα του και, τελικά, αυτό είναι που θα σε κάνει να τον αγαπήσεις. Να τον ακούσεις ξανά και ξανά.

((E A R))
((E Y E))

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

PIMMON - "THE OANSOME ORBIT" (2011)

Πίσω από το όνομα Pimmon βρίσκετε ο Αυστραλός Paul Gough, που, για να μη το παίζω ξερόλας, είχα ακούσει ελάχιστα πράγματα από αυτόν, κύριως σε συνεργασίες όπως αυτή έδω και το τελευταίο του album από την Room40, με ξάφνιασε ευχάριστα. Ο Pimmon έχει ήδη πάνω από 15 χρόνια στο κουρμπέτι της ηλεκτρονικής-ατμοσφαιρικής μουσικής και θεωρείτε ένας από τους πατριάρχες του είδους στη πατρίδα του. Το απολαυστικά μεγάλης διάρκειας “The Oansome Orbit” στα βασικά του συστατικά δε διαφέρει από πολλές κυκλοφορίες με τις οποίες έχει πλημμυρίσει η πιάτσα: αυτό το λίγο retro, λίγο ατμοσφαιρικό, λίγο ‘80s drone, με παλιομοδίτικα μπιμπλίκια, που φλερτάρει με το new wave, κτλ. Όμως στο αποτέλεσμα διαφέρει. Αρκετά. Τα ηχοτόπια που καταφέρνει να χτίσει ο κ. Gough, δεν προσπαθούν επιτηδευμένα να γίνουν δυστοπικά, με κάτι από Blade Runner. Έχουν ένα πολύ δουλεμένο βάθος και εύρος, μια εντυπωσιακή διαστρωμάτωση, μια μεγάλη γκάμα διαφορετικών, περίπου ασύνδετων, ήχων. Κάτι που προσφέρει στο δίσκο μια πλούσια εναλλαγή καταστάσεων – από τους τραχείς ανατριχιαστικούς βόμβους, στις μελαγχολικές αρμονίες από έγχορδα, από το περίπου λευκό θόρυβο των παραμορφώσεων, στο γήινο ψηφιδωτό από ήχους υδάτων και αέρα. Ο τρόπος με τον οποίο ξεπηδούν οι μελωδίες μέσα από τους ατελείωτους βόμβους, από τα πλήκτρα και τα έγχορδα, από την αφαιρετική αισθητική και τα επιθετικά distortions και, τέλος, η συνεχής κυματιστή ροή που διατρέχει όλες τις συνθέσεις, πραγματικά καταφέρνουν να σε παρασύρουν στο δικό τους, σκοτεινό και απόμακρο μικρόκοσμο των θορύβων του κόσμου, μακρόκοσμο των βόμβων του πλανήτη.

((E A R))
((E Y E))

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

50 FAVORITE 2011 ALBUMS


50. Stare Case – “Lose Today”
Wolf Eyes ex-patriots lethargic take on avant blues sounded like a slowed down version of later day Smegma with extra Jandek-like vocalizing that made the whole murky thing sound even creepier.


49. Bill Orcutt – “How The Thing Sings”
Blues never again sounded like a physical struggle on a detuned guitar. The improvisation, the randomness, the passion this album has, re-examines this whole music era. Orcutt has created his own musical universe – tense and violent, but also, beautiful.


48. Thymolphthalein – “Ni Maître, Ni Marteau”
Advanced percussive techniques clash with non-intrusive live electronics to produce always shifting rhythmic patterns – such a pleasurable headache.


47. Battles – “Gloss Drop”
Metronomic synth rock, poppy Technicolor, carefully placed avant-gardisms, the Rush influence and Yamatsuka Eye singing sooo high it sounds like reggae – a glossy blob we loved.


46. Burzum – “Fallen”
Beyond impressionistic blackmetal riffing, “Fallen” was an outstanding vocal performance by Mr. Vikernes. Fascist pig, a crying wolf or a fallen angel? All in all a great Norse artist.


45. Nettle – “El Resplandor: The Shining in Dubai”
The soundtrack for an imaginary remake of Kubrick's “The Shining” set in a luxury hotel in Dubai. Dj/Rupture mixes cello, violin, guembri, guitar, and voice with a subtle lightness, creating a creepy atmosphere. Beware of the visions and the ghosts.


44. Christoph Heeman – “The Rings Of Saturn”
Focusing on everyday rural sounds, Heeman carefully builts up a fictional sound world that resonates with haunting memories of another, more pastoral and peaceful life setting. Daydreamgaugic music.


43. Woods – “Sun And Shade”
They left the moisture at their underground cave, for a sunnier and dry forest. They found there grapes of lo-fi, folk, krautrock, hidden in the shadows. They don’t have to squeak anymore - they have tasted wisdom and they have made a great album.


42. King Creosote & Jon Hopkins – “Lose Today”
Bittersweet melodies, emotionally tensed atmosphere, great lyrics – the charming impact of the simplicity and straightforwardness. They have unearthed a fragile, aged diamond.


41. Peterlicker – “Nicht”
Exceptional industrial / noise rock / electronic project that tilted its Teutonic barbarism / deutsche intellectualism axis towards the last. And this the voice of our favorite tyrant Schäuble being tortured to death by merciless laptops on the first track? Or is it me flippin’?


40. Jenny Hval – “Viscera”
A cerebral journey of somatic dimensions reconceptializes norse folk in a more elastic, free form and liberates femine poetic instincts in us all.


39. High Places – “Original Colors”
Catchy pop melodies scattered in an electronic carpet with rhythmic drums, dub elements, indie music, dreamy vocals. Danceable? Yes. Colorful? Of course. Cohesive? Absolutely.


38. Rhys Chatham – “Outdoor Spell”
In one of his most experimental and satisfying works, Chatham orchestrates a flock of blowing horns to built layers of free moving sounds that posses magickal qualities indeed.


37. Carol Anne McGowan – “Songs From The Cellar”
A hair-rising, warm and gentle voice accompanied by simple, delicate melodies in acoustic guitar. Unbelievable lyrical the 7 folk songs captures the vibe of the 400-year-old wine cellar, where they were recorded.


36. The Doomed Bird Of Providence – “Pray”
Slow moving, rotten doom folk ballads portray a series dreadful incidents on a ship quest to Australian 2 centuries ago that somehow match perfectly with our own everyday greek crisis hell. Oh! And that sick way Mark Kluzek spits out those disgustingly miserable lyrics.


35. D Charles Speer – “Arghiledes”
Rebetika found a safe shelter under the psych and imrpov wings of the member of No Neck Blues Bland. And, as a Greek believe me, very few have rediscovered the power of this underground music of 20th century as good as him.


34. The Feelies – “Here Before”
A much welcome return of NJ indie geniuses. No one makes tingling guitar rock sound so sempterberish.


33. Jasmina Maschina – “Alphabet Dream Noise”
Field recordings, noise, whisperings, pop tunes, folk guitars, subtle rhythms, woozy drones, nostalgic atmosphere, dreamy and haunting texture. You surely got the picture for this appealing album.


32. Dan Haywood's New Hawks – “s/t”
Our spirit is always flying high when listening to the earthly folk songs of struggle, loss, and love of nature by this talented lad. A new folk prophet in the making.


31. Matana Roberts – “Coin Coin Chapter One: Gens de Couleur Libres”
A powerful African-American improv jazz album, that slides unsurprisingly from poetical expression, to brutal maximalist, from epic instrumentation to sentimental silences. This is a strong musical statement that contains not hate, but cleansing.


30. Causa Sui – “Pewt'r Sessions 2”
Kratrock extravaganza. A limitless drive of endless guitar improvisations, of heavy drum rhythms, of motorik stubborn bass. An electric phoenix that will blow up your mind. Hear it at maximum volume: this beauty is the best way to get a sweet headache.


29. Call Back the Giants – “The Rising”
Cozy pseudo-amateurish drones, analog synth banalities, paranoid voices and childlike naiveté form a typically British hauntological soundscape that refuses to unveil the more hidden aspects of its mystic formula.


28. A Hawk and a Hacksaw – “Cervantine”
This technically perfect yet ultra – passionate take on traditional Balkan folk music got us –almost- dancing in front of our laptop screens. How much do you charge for a wedding party?


27. Deerhoof – “Deerhoof vs. Evil”
On their 7th album, this crazy crew reached for new peaks of avant pop intentness and ended with a marvel of an album full of tricky sounds and sticky hooks!


26. The Necks – “Mindset”
The cosmos of this band is unique. How the themes are changing as the time is passing by, how the compositions are being build, how this affects on you is solid and outstanding. “Mindset” is their most aggressive, their most rough piece of art to date – it attacks you as a vicious lizard.


25. Tape – “Revelationes”
There are some moments, as the night turns to day, that everything is set silent and still. Those moments are very tense, but also calm. That silence and stillness applies to this ambient folktronica. A superb close-up to gentleness.


24. Joe McPhee and Chris Corsano – “Under a Double Moon” much anticipated clash between the old guard and the new school of free jazz that swayed from crying lyricism, when McPhee’s sax took the lead, to dynamic improvisational crescendos propelled by a restless Corsano. Kept the fire in our hearts & minds for this music burning…


23. Grouper – “A I A Alien Observer”
This is a typical grower. Repeated listening lifts the hazy, thick reverb drone to unveil a cosmos of folksy outdoors tranquility and ambient pop charm.


22. Alex Monk – “The Safety Machine”
Ambient psychedelic is delivered with progressive electronics, reverbs, hypnotic drones and subsequent mixing. Monk’s music world is abstract, dark, inconvenient and almost old-fashion. But at the same time is experimental, pleasant and capture you with its distant charm.


21. Haunted House – “Blue Ghost Blues”
A heavy and electrified haze floats over this album. The drums are magically makes the pathway, like ritualistic percussions in African jungle. The music, naked and truthful, slaps you with its power. And then the voice of Langille’s – the screams, the murmurs, the quiet speaking, just finishes the job. You’ll need a lot of days to recover from this masterpiece.


20. Torlesse Super Group – “s/t”
The music is slowly reveals here, with a lot of feedbacks, loops and drones. It has a natural breathing, but it’s frozen, yet distant and occult. It really acts upon you. This one is a typical New Zealand album. Strange, great, mind tripping.


19. Thurston Moore – “Demolished Thoughts”
Unapologetically, Thurston Moore’s pristine acoustic guitar style turned lavishing romantic on this splendid viola and violin trio session and provided a perfect late summer afternoon soundtrack for sonic heads and folk freaks alike.


18. Eternal Tapestry & Sun Araw – “Night Gallery”
One of the best psychedelic-space-rock groups nowadays, meets one of the most efficient guitarists of the last five years. Of course the combination is burst into a kraut explosion, a mouth dropping galaxy of abstract electrified heaven. Yeah!


17. The Sea and Cake – “The Moonlight Butterfly”
In an experimental turn, for their own terms at least, their austere post – pop music was fundamentally refreshed by electro and krautrock moves and Prekop’s re-energized delivery. Perfect minimal pop triumph.


16. Aidan Moffat & Bill Wells – “Everything's Getting Older”
Heartwarming melodies flourish from the heavy, gloomed piano. They are surrounded by beats and loops, strings and bass. The lyrics are bold; they are actually great stories with existential themes: Love, life, sex, death. I devoted many days of this year to listen repeatedly this tremendous whirlpool of musical poetry.


15. Peter Evans Quintet – “Ghosts”
Injecting electronic elements into a massive modal to free jazz structure, Evans and his skilful quintet came up with a astonishing post-jazz work that enlightens the imagination of the common free jazz lover as few others did before…


14. Richard Youngs – “Long White Cloud”
The third of the year and most straight-to-the-heart release by our beloved Youngs, unfolds a wonderful, partly guitar-strummed, saga for the inner and outer space. We join yet another mindtrip with joy.


13. Kammerflimmer Kollektief – “Teufelskamin”
The Berlin collective by objecting post- rock banalities and embracing krautrock plus more a cosmopolitan post-jazz feel, made a sexy, mysterious sound that wetted our minds aplenty.


12. SYCH – “Lunar Roulette”
A free-jazz super group that launches an extreme improvisation. The deep multilayering of this sonic feast will take your head off. It’s a primal sound, an awkward bouquet of brute noises that demolishing any form, a piercing listening.


11. Mike Watt – “Hyphenated Man”
For his mid life crisis rock opera Watt took inspiration from his post punk roots in Minutemen: a super-technical trio, chop-chop jazzy fastness, signature stop-start rhythms, great leads etc. The result: his best album since “Double Nickels on a Dime”. If only it wasn’t so self-centered it could have wake the hypnagogic American indie kids from their synth slumber.


10. Ignatz – “I Hate This City”
Devens’ muddy alienating blues have come to perfection. The mysterious aesthetic, the blurry vocals, the idiosyncratic guitar playing, everything that sums to Ignatz dysfunctional music world are structuring here his precious magnum opus. Till now, of course.


09. Cut Hands – “Afro Noise I”
A dizzyingly machine that products noisy voodoo rhythms. A frenzy dark compelling mix of African percussions – offensive, aggressive, painstaking. Somebody must surely cut Bennett’s hands, cos if he makes another album like this, my neck will go loose from the headbagging.


08. Evangelista – “In Animal Tongue”
No melodies here. The instruments just making sounds, somewhere in the background. There is no climax, no intensity, no peaks and troughs. Everything focuses to Bozulich’s unbelievable and charismatic prose. The most dark, angry, toxic album of this year.


07. Tom Waits – “Bad As Me”
Uncle Tom we ought to thank you for this: “Chicago” is a 2-minute howlin’ blues gem, “Kiss Me” makes old couples feel like first starters, “Talking All The Same Time” is the absolute economic crisis threnody-ballad, “Bad As Me” resurrects the that old’ Beefheartian spirit, “Hell Broke Luce” is the US Army anti-anthem and “Satisfied” is best Rolling Stones song in ages. No one make the as Good As You.


06. Aethenor – “En Form for Blå”
Please hear this at night. And do it with headphones. Turn off the lights and close your eyes. The ambient, metal, kraut, improv elements this beauty contains, the amorphous atmosphere, the dystopian landscape that builds will reward you with maximum pleasure.


05. Fovea Hex – “Here is Where We Used to Sing”
Really there are few things to say about this album. Very few indeed. I can only stand speechless to the soporific melodies, to the strange tidal ambient sounds, to the warm and vivid vocals, to the stunning majestic and cohesive music that dominates the air. Epiphany, is the word I’m looking here?


04. The Scene Is Now – “Magpie Alarm”
Can’t begin to say how much I adore this album. May sound too idiosyncratic and laid back at times, but honestly it contains the most poetic lyrics I‘ve listened to the previous year, the most sentimentally potent avant / pop moves and the lushest jug band ever. My love for American indie judged in the late ‘00s by lame releases, is again restored.


03. Alvarius B – “Baroque Primitiva”
Let’s say that covering a song is something that has never happen before. And let’s just say that to play a song that already exists is an idea that a guy has in Seattle, after smoking 2 packets of cigarettes. And then he makes an album that explores a new musical era. Yes, hearing Alan Bishop’s album you get the feeling that cover songs were never made in the past. That’s how strongly he conquers the infamous tracks he is playing with his only weapon a detuned guitar.


02. Group Doueh – “Zayna Jumma”
Salmou Baamar benefited heavily from clean production, beautiful tuareg singing, African trance rhythms and skeletal drumming by the Group, to unleash pure psychedelic desert rock guitar licks that sprayed on our minds like golden rain. “Zayna Jumma” celebrates the rebirth of the primal rock n roll urge in its own Arabic ways!


01. Elle Osborne – “So Slowly Slowly She Got Up”
As you might have already realized, this blog loves British folk. And here we have a keenly and expressive voice, yet tender and fragile. Also we have an all-star cast, we have stirring melodies, magnificent instrumentation, a colorful patchwork of emotions array through the tracks. So, isn’t an obvious no1?